De thoracale wervel­kolom is het gebied van de wervel­kolom dat is verbonden met de ribben. Elke rib heeft zijn eigen gewricht om te verbinden met zijn eigen wervel. De ribben­kast reikt rond het hart en de longen naar de voor­kant van het lichaam, waar het aansluit op het borst­been, met kraak­been, waar­door bewe­ging beschik­baar wordt voor de ribben.

Als bescher­mings­struc­tuur voor onze vitale organen, hart en longen, moet de ribben­kast sterk zijn, maar niet rigide. De adem brengt bewe­ging van de ribben, romp­spieren en organen in gang, hele­maal tot aan de schou­der­gordel en tot aan de bekken­bodem. Wanneer de schou­ders naar beneden worden gedrukt, of de ribben ‘over’ gesloten zijn, wordt deze bewe­ging beperkt. Dit zal de bewe­ging langs de hele wervel­kolom beïn­vloeden.

Als je naar de wervel­kolom kijkt en ziet hoe de wervels op verschil­lende niveaus van de wervel­kolom verschil­lende vormen hebben, kun je je voor­stellen dat de verschil­lende gebieden verschil­lende bewe­gings­be­reiken moge­lijk maken. De cervi­cale wervel­kolom is het meest mobiel en in alle rich­tingen. De borstkas is veel minder mobiel (vanwege de beves­ti­ging aan de ribben­kast). Er is rela­tief de meeste bewe­ging beschik­baar in de rotatie, maar ook flexie en extensie zijn beschik­baar, maar vooral extensie wordt vaak onder­benut in de thorax.

De lumbale wervel­kolom beweegt voor­na­me­lijk in flexie, extensie en zijwaarts buigen. Omdat veel van onze cliënten zich misschien niet bewust zijn van de moge­lijke bewe­ging in hun borstkas, hebben ze de neiging om dit deel van de wervel­kolom over het hoofd te zien, vooral in extensie. Daarom is het zo belang­rijk om oefe­ningen op te nemen om het bewust­zijn, de mobi­li­teit en de kracht te vergroten in elke sessie met uw cliënt. Dit kan resul­teren in drama­ti­sche veran­de­ringen in de houding, adem­ha­ling en dus hun alge­meen welzijn van uw cliënten.

Terwijl je ademt, bewegen je longen: ze worden groter en kleiner. Bewe­ging van de wervel­kolom kan worden verge­mak­ke­lijkt door het gebruik van adem. Aan de andere kant kan bewe­ging ook worden beperkt vanwege opper­vlak­kige of acces­soire adem­ha­ling. Vaak gaat dit samen met een verstij­ving in de thoracale en de schou­der­gordel, waar­door de ROM in dit gebied afneemt.

Het kan nuttig zijn om de bewe­ging van de adem voor te stellen als een initi­ator van bewe­ging. Je kunt ook expe­ri­men­teren met het visu­a­li­seren van de bewe­ging van de longen als initi­a­toren van bewe­ging van de wervel­kolom in rotatie. Verplaatst de bus de inhoud, of is het andersom?

Als de ribben­kast wordt gebruikt als een stijf onder­deel van de romp, ziet u over­ma­tige bewe­ging in de cervi­cale en lumbale wervel­kolom. Boven­dien is het waar­schijn­lijk dat de ribben op het lumbale /​ buik­ge­bied drukken, wat mijn resul­taat compres­sie­pro­blemen in die gebieden heeft.

Daar­naast moet reke­ning worden gehouden met de rol van de schou­der­gordel bij de bewe­ging van de thoracale wervel­kolom: hoe vrijer de scapulae ten opzichte van de ribben­kast in alle rich­tingen bewegen, hoe gemak­ke­lijker de bewe­ging door de thoracale wervel­kolom zal gaan. Door de coör­di­natie tussen de scapulae, armen, ribben­kast, bekken en ruggen­graat nauw­keurig af te stemmen, wordt de bewe­ging van de wervel­kolom geop­ti­ma­li­seerd, waar­door deze blij blijft om te bewegen!

Bij het naar achteren buigen moeten we ook kijken naar de relatie tussen het bekken en de ribben­kast. Naar­mate de wervel­kolom en de ribben naar achteren reiken, wordt het bekken gemak­ke­lijk naar voren gekan­teld. Dit kan ook de lumbale wervel­kolom over­be­lasten. Bij het doen van de oefe­ningen van deze work­shop is het daarom erg belang­rijk om aandacht te blijven besteden aan de stand van het bekken, met name de verlen­ging van de psoas, om een ​​gezond bewe­gings­pa­troon te ontwik­kelen.